BAZEN NEŞE BAZEN KEDER

" İğneli fıçıdır hayat ya, sizler ne sandınız?" Sevim Burak

 Coğrafya değil, aile kaderdir.

 Ne mutlu bana ki ağlayabiliyorum. Hayatta en çok gurur duyduğum şeylerden biri ağlamak; güzel insanların ve güzel günlerin arkasından...

 Çok mutlu insanlar sanat eseri üretemezler. Sanat üretmek için biraz mutsuz olmak gerekir.

 Dünya o kadar güzel yaratılmış ki, aynı anda hem intihar etmek için hem de doyasıya yaşamak için binlerce sebep bulabiliyorsun.

 Güzelleş be oğlum. Şimdilik ölümüne kadar hayattasın.  Küçük iskender 

 Hayatını müziğe, kitaba, yazmaya, aşka ayırmak. Huzurlu bir son için yapman gereken şeyler.

 TAMİRAT  Ne kadar üstelesem yanlış bir değişimi bir proleterin oğlu olduğuma inandıramıyorum kimseyi inandıramıyorum babama bir proleter olduğunu babam çok eski bir partizan kötü bir halk partisinin kalıntısına yamamış nefretini acıyı ve bir dönemi benden iyi biliyor ne zaman içki içsek bir cuma gecesi ertesi açlığı ve yoksulluğu benden iyi anlatıyor benim bir abim iki abim varmış açlık ve yoksulluk kötü bir şefin döneminde ikisini de almış çünki dönem o dönemmiş ablalarım kalıntı toplarmış pazardan abilerim buz satarmış babamsa memur ayakkabılarının tamiratına nefretini yamarmış annem bir sabır küpü annem bir acı küpü acıyla beslemiş yüreğini yoksulluğu ve açlığı acıyla doyurmuş ve acıyla büyütmüş bebeğini acıyla doğurmuş ben işte eksik bir birikimin tortusuyum geçmişlerde yoğrularak çocukluğum bana hep acıyı ve hüznü öğretti ezilmişliğin kompleksiyle büyüdüm böyle yaşıyamadığım günlere özlemli yaklaşmak istedikçe burjuva özentilerine sınıfım çekiyordu utandırarak beni yakla...

 Herşeyin meta haline geldiği bir düzende sanatın ömrü çok kısadır. Düzen ya onu satış ürünü haline getirecek ya da yeraltına itecektir. Tehlikeli gördüğü şeyin yayılmasına izin vermez. Yeraltı sevdamız bundandır.

 "Hayatı sevdim. İnsanları sevdim. Ama yenildim..." Sevgi Soysal

 Bilgili ve doğrucu insan can sıkar. Sevilmez. Toplumun gerçek yalnızları onlardır.

 Doktor depresyon diyor. Öyleyse tamam. Ben de düzen boktan olduğu için, insanlar isyan etmediği için böyleyim zannediyordum.

 İnsanın ruhen ölümü hayallerinin kalmaması ile gerçekleşir.

 Melankolikliği ben seçmedim. Hayat dayattı.

 Modern çağda insan mekanları özler. Anıları olduğu mekanları. Eşyayı özler yani. Ama mutlaka içinde insanla. Eşyanın bir yerine ilişmiştir insan. İlişmenin kokusunu, sesini özler.

  İnsan yalnızken karanlığa daha çok ihtiyaç duyuyor. Etrafındaki boşlukları görmek istemiyorsun. Loşluk iyi geliyor. Loşlugun yanındaki karanlık dostun oluyor.

Hem güneş var hem yağmur Sen çok seversin Gökkuşağı çıkar bir yerlerde Sıkılı bir yumruk patlar Birinin suratında Üşür biri sokakta İstanbul Ağlar Gökkuşağı çıksın diye Çocuklar neşelenir belki Diye

 Bilinmeyen yerlere koşmak isteyen çocuklar, Biz de aynı öyle koşardık  Duvar ördüler  Çarptık Ama ölmedik  Sürünüyoruz.

 GİDERAYAK Handan,hamamdan geçtik Gün ışığındaki hissemize razıydık Saadetinden geçtik Ümidine razıydık Hiçbirini bulamadık Kendimize hüzünler icadettik Avunamadık Yoksa biz... Biz bu dünyadan değil miydik? Orhan Veli Kanık

 Sonbahar bir ölüm provası.  Yapraklar sapsarı ya da koyu kahve olup yere düşer. Ölürler. Toprağa gübre olurlar. Tıpkı insanlar gibi. 

 İnsan olman sana ilgi gösterilmesini sağlamaz; maske takman gerekir. 

 Yolculuğum insan olmak için, Bunun için insanlar içinde, Onların gözünde yani, bir enayi mertebesi yeterli.

 Gerçeklikten kopmak eskiden bir hastalıktı. Şimdi belki de iyi bir şey.

 Zaman; bir daha geri gelmeyecek olan çocukluk demektir.

 Ben, bu ben ile ne yapacağım?

Bugün verimli bir gün oldu. Yeni şeyler öğrendim. Seni de düşündüm.