ARKADAŞ

 TAMİRAT 

Ne kadar üstelesem yanlış bir değişimi

bir proleterin oğlu olduğuma

inandıramıyorum kimseyi

inandıramıyorum babama bir proleter olduğunu

babam çok eski bir partizan

kötü bir halk partisinin kalıntısına

yamamış nefretini

acıyı ve bir dönemi benden iyi biliyor

ne zaman içki içsek bir cuma gecesi ertesi

açlığı ve yoksulluğu benden iyi anlatıyor

benim bir abim iki abim varmış

açlık ve yoksulluk kötü bir şefin döneminde

ikisini de almış

çünki dönem o dönemmiş

ablalarım kalıntı toplarmış

pazardan abilerim buz satarmış

babamsa memur ayakkabılarının tamiratına

nefretini yamarmış

annem bir sabır küpü

annem bir acı küpü

acıyla beslemiş yüreğini

yoksulluğu ve açlığı acıyla doyurmuş

ve acıyla büyütmüş bebeğini

acıyla doğurmuş

ben işte eksik bir birikimin tortusuyum

geçmişlerde yoğrularak çocukluğum

bana hep acıyı ve hüznü öğretti

ezilmişliğin kompleksiyle büyüdüm böyle

yaşıyamadığım günlere özlemli

yaklaşmak istedikçe burjuva özentilerine

sınıfım çekiyordu utandırarak beni

yaklaştıkça üşüyen damarlarımdaki hınç

çekildikçe yanıyordu sınıfımın ateşinden

ben işte bunun için

bir burjuva kuklasıyım, korkak

ve acemi bir militanım

hüzne ve yalnızlığa yakın

gördüm ki bir cuma gecesi ertesi

babamın eskimiş

bürokrat ayakkabılarının tamiratına

nefretle vurduğu örsü ve çekici

öfkesini köseleden ayırdığı bıçak

açılmış bir gül gibi duruyor önümde

vur gülüm vur gülüm vur gülüm

vur sen de burjuva ayakkabılarının altına

artık ne soğuk damarlarımdaki ne sıcak

sadece bıçak gülüm sadece bıçak.

(Forum, 15 Eylül 1969)

Arkadaş Zekâi Özger

( 1948 - 1973 )